شمس الحق تبریز چو خورشید برآید

زین لحن چه بیگانه ای ای کم ز ستوران

عشقا تو سلیمان و سماع است سپاهت

رفتند به سوراخ خود از بیم تو موران

زیرا که ز خورشید بود جامه عوران