گلو مخراش و زیر لب بخوانش

زهی مهمانی بی آب و بی نان

به طیبت گفتم این نکته مرنجید

مدارید از مزح خاطر پریشان

دهانت پر کند از در و مرجان

مسلم دان خدا را خوان نهادن

خمش کن این کرم را نیست پایان