خوشتر ز هزار سرو و سوسن

گر لذت دوستی نبودی

نی مرد شدی پدید نی زن

خاری که به باغ دوست روید

بر هم دوزید عشق ما را

بی منت ریسمان و سوزن

گر خانه عالم است تاریک