آن پای گرفته اش روان شد

زان سوی جهان نور بی چون

یک سنجق و صد هزار نیزه

از نور لطیف گشت مفتون

می رفت در آن عجیب هامون

تا بو که رسد قدم بدان جا

تا رسته شود ز خویش و مادون