مرده داند این سخن را تو مپرس از زندگان

راست ماند تلخی دلبر به تلخی شراب

سازوار اندر مزاج و تلخ تلخ اندر زبان

پیش او مردن به هر دم از شکر شیرینتر است

شاد روزی کاین غزل را من بخوانم پیش عشق

سجده ای آرم بر زمین و جان سپارم در زمان

مرغ جان را عشق گوید میل داری در قفس