نی خوشی مر طفل را از دایگان و شیر بود

هر خوشی که فوت شد از تو مباش اندوهگین

کو به نقشی دیگر آید سوی تو می دان یقین

چون برید از شیر آمد آن ز خمر و انگبین

این خوشی چیزی است بی چون کید اندر نقش ها

گردد از حقه به حقه در میان آب و طین