بخم کمندش رباید ز گاه

چنینست کردار چرخ بلند

به دستی کلاه و به دیگر کمند

چو شادان نشیند کسی با کلاه

چرا مهر باید همی بر جهان

چو باید خرامید با همرهان

چو اندیشه گنج گردد دراز