این چمن ها وین سمن وین میوه ها خود رزق ماست

خفته پهلو بر زمین و رفته تک تا آسمان

در چنین مجمع کدو آمد رسن بازی گرفت

از کی دید آن زو که دادش آن رسن های رسان

آن گیا و خار و گل کاندر بیابان است آن

آن نصیب و میوه و روزی قومی دیگر است

نفرت و بی میلی ما هست آن را پاسبان