همچو ابرم روترش از غیرت شیرین خویش

هر کسی را ره مده ای پرده مژگان من

سخت نازک گشت جانم از لطافت های عشق

دل نخواهم جان نخواهم آن من کو آن من

روی همچون آفتابت بس بود برهان من

رو مگردان یک زمان از من که تا از درد تو

چرخ را بر هم نسوزد دود آتشدان من