این چنین مرکب بباید تاختن را تا ختن

هر زمانی نقش می شد نعت احمد بر صلیب

سر وحدت می شنیدند آشکارا از وثن

عشقت ای خوب ختن بر دل سواره گشت گفت

شور تو عقلم ستد با فتنه ها دربافتم

شور و بی عقلی بباید بافتن را با فتن

من کجا شعر از کجا لیکن به من در می دمد