مست کن جان را که تا اندررسد در کاروان

جام پر کن ساقیا آتش بزن اندر غمان

از خم آن می که گر سرپوش برخیزد از او

بررود بر چرخ بویش مست گردد آسمان

زان میی کز قطره جان بخش دل افروز او