گشته ویرانه به عالم در هزاران خاندان

جان و ماه و جان و قالب بی نشان شد از میی

کید او از بی نشانی بردراند هر نشان

خمخانه لم یزل جوشیده زان می کز کفش

گر به مغرب بوی آن می از عدم یابد گشاد

مست گردند زاهدان اندر هری و طالقان

دست مست خم او گر خار کارد در زمین