بوی عنبر می رود بر عرش و بر روحانیان

چشم بیند از شعاعش صد درخش کاویان

صد هزاران خانه ها سازد میش در صحن جان

چون کند زیر و زبر سودای عشقش خاندان

گر چه جان تو خورد هم نیم شب از می نهان

از ملولی هجر او چون سامری اندر جهان

جانم از جمله جهان گشته ست صحرا بر کران