گر غران و ملحدان مر آب و نان را می خورند

بر فراز عرش رفتی یاد کردی یار من

ای دل مسکین من از شرکت ناکس مرم

زانک این سنت ز نااهلان بود ناچار من

خوردن نان هیچ نگذارم پی این عار من

صبر کن تا دررسد یک مژده ای زان مه لقا

صبر کن تا رو نماید ابر گوهردار من