از فراق دلبری کاسدکن خوبان چین

موی بر سر شد سپید و روی من بگرفت چین

جان ز غیرت گوش را گوید حدیثش کم شنو

دل ز غیرت چشم را گوید که رویش را مبین

دست عشرت برگشادم تا ببندم پای غم