هله ای باغ نگویی به چه لب باده کشیدی

صدقات تو روان است به هر بیوه و مسکین

صدقات تو لطیف است توان خورد دو صد من

که نداند لب بالا و نجنبد لب زیرین

مگر اشکوفه بگوید پنهان با گل و نسرین

چه شراب است کز آن بو گل تر آهوی ناف است

به زمستان نه که دیدی همه را چون سگ گرگین