سه چهار قطره خون را دل بابشارتی کن

تو مگو کز این نثارم ز شما چه سود دارم

تو ز سود بی نیازی بده و خسارتی کن

رخ همچو زعفران را چو گل و چو لاله گردان

چو غلام توست دولت نکشد ز امر تو سر

به میان ما و دولت ملکا سفارتی کن

چو به پیش کوه حلمت گنهان چو کاه آمد