تن ما دو قطره خون بد که نظیف و آدمی شد

به میان ما و دولت ملکا سفارتی کن

چو به پیش کوه حلمت گنهان چو کاه آمد

به گناه چون که ما نظر حقارتی کن

صفت پلید را هم صفت طهارتی کن

ز جهان روح جان ها چو اسیر آب و گل شد

تو ز دار حرب گلشان برهان و غارتی کن