چو حریف نیک داری تو به ترک نیک و بد کن

هله نیم مست گشتم قدحی دگر مدد کن

منگر که کیست گریان ز جفا و کیست عریان

نه وصی آدمی تو بنشین و کار خود کن

نظری به سوی می کن به نوای چنگ و نی کن