من بر آن بودم کز جان و دل تفسیده

که همان بی سببی شد سبب بی سببان

خیز کامروز ز اقبال و سعادت باری

طرب اندر طرب است از مدد بوطربان

بازگویی صفت عشق به روزان و شبان

شمس تبریزی مرا دوش همی گفت خموش

چون تو را عشق لب ماست نگهدار زبان