شمس تبریزی مرا دوش همی گفت خموش

طرب اندر طرب است از مدد بوطربان

من بر آن بودم کز جان و دل تفسیده

بازگویی صفت عشق به روزان و شبان

چون تو را عشق لب ماست نگهدار زبان