تا بیاموخت به طفلان چمن خلق حسن

زنده گشتند و پی شکر دهان بگشادند

بوسه ها مست شدند از طرب بوی دهن

دست دستان صبا لخلخه را شورانید

جبرئیل است مگر باد و درختان مریم

دست بازی نگر آن سان که کند شوهر و زن

ابر چون دید که در زیر تتق خوبانند