بلبل از عشق ز گل بوسه طمع کرد و بگفت

مست را حد نزند شرع مرا نیز مزن

ادب و بی ادبی نیست به دستم چه کنم

چو شتر می کشدم مست شتربان به رسن

بشکن شاخ نبات و دل ما را مشکن

گفت گل راز من اندرخور طفلان نبود

بچه را ابجد و هوز به و حطی کلمن