شمس تبریز طلوعی کن از مشرق روح

که چراغی است نهان گشته در این زیر لگن

جهد کن تا لگن جهل ز دل برداری

تا که از مشرق جان صبح برآید روشن

که چو خورشید تو جانی و جهان جمله بدن