زخم بر تار تو اندرخور خود چون رانم

که تو چونی هله ای بی دل و پابسته من

سر گران گشته از آن باده بی ساغر من

زعفران کشته بدین لاله بررسته من

ای گسسته رگت از زخمه آهسته من

چون تنم جان نشود زان ابدی آب حیات

چون دلم برنجهد زان بت برجسته من