داد آن است که آن گمشده را بازدهی

نرگس توست که ساقی است دهد رطل گران

غمزه توست که مست آید و دل ها دزدد

قصد جان ها کند آن سخت دل سخته کمان

یا چو او شد ز میانه تو درآیی به میان

گر ز میر شکران داد بیابی ای دل

شکر کن شو تو گدازان چو شکر با شکران