شکر کن شو تو گدازان چو شکر با شکران

داد آن است که آن گمشده را بازدهی

یا چو او شد ز میانه تو درآیی به میان

گر ز میر شکران داد بیابی ای دل

گر چنان کشته شوی زنده جاوید شوی

خدمت از جان چنین کشته به تبریز رسان