بوده ام نعره زنان رقص کنان بر درشان

نظر اولشان زنده کند عالم را

در نظر هیچ نگنجد نظر دیگرشان

ای بسا شب که من از آتششان همچو سپند

گر تو بو می نبری بوی کن اجزای مرا

بو گرفته ست دل و جان من از عنبرشان

ور تو بس خشک دماغی به تو بو می نرسد