همه چون برگ گلاب و دل من همچو دکان

همه بر همدگر از بس که بمالند دهن

آن خیالات به هم درشکند او ز فغان

همه چون دانه انگور و دلم چون چرش است

ز صلاح دل و دین زر برم و زر کوبم

تا مفرح شود آن را که بود دیده جان