ز صلاح دل و دین زر برم و زر کوبم

آن خیالات به هم درشکند او ز فغان

همه چون دانه انگور و دلم چون چرش است

همه چون برگ گلاب و دل من همچو دکان

تا مفرح شود آن را که بود دیده جان