آن بتان چون جهت شکر دهان بگشادند

ببریم از گل تر چند سخن سوی سمن

نوبهاران چون مسیحی است فسون می خواند

تا برآیند شهیدان نباتی ز کفن

جان به بوسه نرسد مست شد از بوی دهن

تاب رخسار گل و لاله خبر می دهدم

که چراغی است نهان گشته در این زیر لگن