دست دستان صبا لخلخه را شورانید

که چراغی است نهان گشته در این زیر لگن

برگ می لرزد و بر شاخ دلم می لرزد

لرزه برگ ز باد و دلم از خوب ختن

تا بیاموخت به طفلان چمن خلق حسن

باد روح قدس افتاد و درختان مریم

دست بازی نگر آن سان که کند شوهر و زن