سعد اکبر گشت و وارست از محن

هر بتی را که شکستی ای خلیل

جان پذیرد عقل یابد زان شکن

تا مه تو تافت بر بداختری

هر دمی از صحن سینه برجهد

همچو آدم زاده ای بی مرد و زن

وآنگه از پهلوی او وز پشت او