او نه صحرا داند و نی آشیان

تو بگو دارد دهان تنگ یار

با لب بسته گشاد بی کران

هر که بر وی آن لبان صحرا نشد

هر که بر وی زان قمر نوری نتافت

او چه بیند از زمین و آسمان

هر کسی را کاین غزل صحرا شود