جمع و شمع خویش را برهم مزن

خلق را مسکین و سرگردان مکن

بر درختی کشیان مرغ توست

شاخ مشکن مرغ را پران مکن

دشمنان را کور کن شادان مکن

گر چه دزدان خصم روز روشنند

آنچ می خواهد دل ایشان مکن