که تویی دلبر پرخون جگران

سخن تلخ چه می اندیشی

ای تو سرمایه جمله شکران

بر دل سوخته ام آبی زن

ز غمم همچو کمان تیر مزن

چه زنی تیر سوی بی سپران

با گل از تو گله ها می کردم