چه زنی تیر سوی بی سپران

بر دل سوخته ام آبی زن

که تویی دلبر پرخون جگران

ز غمم همچو کمان تیر مزن

با گل از تو گله ها می کردم

گفت من هم ز ویم جامه دران

گفت نرگس که ز من پرس او را