گفت من هم ز ویم جامه دران

ز غمم همچو کمان تیر مزن

چه زنی تیر سوی بی سپران

با گل از تو گله ها می کردم

گفت نرگس که ز من پرس او را

که منم بنده صاحب نظران

که چو من جمله چمن سوخته اند