گفت نرگس که ز من پرس او را

چه زنی تیر سوی بی سپران

با گل از تو گله ها می کردم

گفت من هم ز ویم جامه دران

که منم بنده صاحب نظران

که چو من جمله چمن سوخته اند

ز آتش او ز کران تا به کران