که منم بنده صاحب نظران

با گل از تو گله ها می کردم

گفت من هم ز ویم جامه دران

گفت نرگس که ز من پرس او را

که چو من جمله چمن سوخته اند

ز آتش او ز کران تا به کران

مه و خورشید ز عشق رخ او