بنگر تا به چه لطفش بردی

بشکن شکر دل را مشکن

دل ما را که ز جا برکندی

به تو آمد پر و بالش بمکن

رحم کن هر نفسش زخم مزن

جانم اندر پی دل می آید

چه کند بی تو در این قالب تن