رحم کن هر نفسش زخم مزن

دل ما را که ز جا برکندی

به تو آمد پر و بالش بمکن

بنگر تا به چه لطفش بردی

جانم اندر پی دل می آید

چه کند بی تو در این قالب تن

بی تو دل را نبود برگ جهان