جانم اندر پی دل می آید

به تو آمد پر و بالش بمکن

بنگر تا به چه لطفش بردی

رحم کن هر نفسش زخم مزن

چه کند بی تو در این قالب تن

بی تو دل را نبود برگ جهان

بی تو گل را نبود برگ چمن