شاخی شکر سخا کن چه کم شود از آن کان

گفتم که ای امیرم شادت کنار گیرم

بسیار لابه کردم گفتا که نیست امکان

گفتم بیا وفا کن وین ناز را رها کن

گفتا که من فنایم اندر کنار نایم

نقشی همی نمایم از بهر درد و درمان

گفتم تو را نباید خود دفع کم نیاید