قانع نگشت از من دلدار تا به گردن

گر چه بسی نشستم در نار تا به گردن

اکنون در آب وصلم با یار تا به گردن

گفتم که تا به گردن در لطف هات غرقم

گفتا که سر قدم کن تا قعر عشق می رو

زیرا که راست ناید این کار تا به گردن

گفتم سر من ای جان نعلین توست لیکن