در خون چو گل نشستم بسیار تا به گردن

گفتا تو کم ز خاری کز انتظار گل ها

در خاک بود نه مه آن خار تا به گردن

گفتم که خار چه بود کز بهر گلستانت

گفتا به عشق رستی از عالم کشاکش

کان جا همی کشیدی بیگار تا به گردن

رستی ز عالم اما از خویشتن نرستی