عالم فناست جمله در یک دمش بقا کن

منگر به گاو و ماهی وز صد چنین گذر کن

پیدا بکن که پاکی از کون و پست و بالا

وین خانه کهن را بی زیر و بی زبر کن

ماری است زهر دارد تو زهر او شکر کن

هر سو که خشک بینی تو چشمه ای روان کن

هر جا که سنگ بینی از عکس خود گهر کن