اندر قفای عاشق هر سو که خصم بینی

ماری است زهر دارد تو زهر او شکر کن

هر سو که خشک بینی تو چشمه ای روان کن

هر جا که سنگ بینی از عکس خود گهر کن

او را به زخم سیلی اندر زمان به درکن

تا چند عذر گویی کورند و می نبینند

گر کورشان نخواهی در دیده شان نظر کن