برکنده ای به خشم دل از یار مهربان

می آیدم ز رنگ تو ای یار بوی آن

از آفتاب روی تو چون شکل خشم تافت

پشتم خم است و سینه کبودم چو آسمان

زان تیرهای غمزه خشمین که می زنی