پشتم خم است و سینه کبودم چو آسمان

می آیدم ز رنگ تو ای یار بوی آن

برکنده ای به خشم دل از یار مهربان

از آفتاب روی تو چون شکل خشم تافت

زان تیرهای غمزه خشمین که می زنی

صد قامت چو تیر خمیده ست چون کمان

از پرسشم ز خشم لب لعل بسته ای